Het is gewoon geworden

Deze week moest ik opeens aan dit blog denken en aan de tijd dat ik net gestopt was en hier zo rondlas om steun te vinden. Ik las dan verhalen van mensen die soms al 30, 100 of zelfs wel al 365 dagen gestopt waren. Diep van binnen was ik dan stinkend jaloers en wenste dat IK al zover was want die mensen, ja die mensen hebben het roken toch echt overwonnen. Zelf zat ik toen nog in een constante strijd en werd ik elke dag wakker met maar 1 gedachte in m'n hoofd "Roken. Oh nee, shit, ik rook niet meer." en dan baalde ik. M'n hoofd en gedrag zat nog vol van het roken of beter van het stoppen met roken. Nu ben ik 1 van die mensen die al op honderden dagen gestopt staan en het is gewoon geworden. Het komt niet vaak meer voor dat ik er aan denk en eigenlijk kan ik me het verlangend gevoel van m'n lichaam naar roken niet goed meer voorstellen. Dat vragende van je lijf... ik weet gewoon niet goed meer hoe dat voelt. In m'n hoofd werkt de verslaving soms wel nog want hoe weinig ook... er blijven bepaalde momenten dat ik in een bepaalde situatie opeens denk "Even roken..", meteen gevolgd door "Onee, tuurlijk niet". Ergens in m' n hersenen zijn patronen opgeslagen waar roken nog steeds bij hoort. De meeste daarvan, geloof me het overgrote deel van die gedachtes, zijn verdwenen en vervangen door andere in zo'n situatie. Het zijn nu alleen nog de situaties die maar heel sporadisch voorkomen maar waar vroeger roken wel bijhoorde. Oftwel ik ben 99% vrij van de rookneurose en die ene % kan ik makkelijk aan als ie zich aandient.

Maar goed, mijn leven ziet er nu anders uit en ik moet zeggen dat het er prettig uitziet. Ik hoef niet meer voor te roken als ik ergens naartoe ga waar niet gerookt mag worden. Ik hoef niet meer altijd voldoende pakjes in huis te hebben om me rustig te voelen. Ik hoef niet elke maand 300 euro weg te brengen naar de Marlboroboys en ik geloof dat het inmiddels zelfs nog duurder is geworden. Ik ben mijn eigen leider geworden en dat was, terugkijkend naar m'n motivatielijstje, 1 van m'n wensen toen ik begon met stoppen. Daarnaast heb ik heel lang volgehouden om elke dag een tientje weg te leggen. Het tientje dat ik niet oprookte die dag en daar alleen maar leuke dingen van gekocht. Ik heb voor ruim 5000 euro leuke dingen gekocht in die bijna twee jaar, en ben er pas onlangs mee gestopt om elke dag een tientje opzij te leggen. Ook dat is nu dus weg en ik heb zo langzaamaan alle rokersdingen en stopdingen achter me gelaten. Het is gewoon geworden. Dat betekent zeker niet gewoon in de zin van saai en ik ben erg tevreden met deze gewone situatie.

Enne tijdens het stoppen kwam ik behoorlijk aan maar daar heb ik me toen geen zorgen om gemaakt want ik dacht "Als ik kan stoppen met roken dan kan ik later die kilo's ook wel weer kwijtraken". En zo is het ook gegaan... van 97 (stoppen koste me zo'n 10 kilo) naar 79 kilo gegaan. Dus maak je niet teveel zorgen om bijzaken als je stopt, het is al zwaar genoeg zonder al die bijkomende ballast.

Dit verhaal is voor mij om m'n trots nog eens te uiten maar ook om mensen die nu heel moeilijk zitten een hart onder de riem te steken dat er een dag komt dat je met recht kunt zeggen "ik ben er vanaf en het is gewoon geworden".

Nou misschien in februari nog eens stukje van mijn hand als ik echt op 2 jaar zit. Heel veel sterkte als jij nou net in zo'n intens moeilijke dag zit! Het kan echt!

Trots en verbazing

Tot mijn verbazing en enorme trots ben ik vandaag een jaar van de peuken af. Ik weet nog dat mijn eerste bericht hier op het blog ging over de sprong wagen en dat deze foto van een duikplank erbij zat. En verdomd, ik heb het gered. Ik behoor tot die 5% die na een jaar nog gestopt is en ik ben zo béretrots op mezelf. Daar vanaf gezien heb ik een enorme beloningslijst bij elkaar gespaard van uitgespaard rookgeld en vanwege dat succes blijf ik gewoon nog elke dag 10 euro (dat rookte ik per dag weg) wegleggen en ga lekker door met mezelf belonen. Eigenlijk vind ik dat het jaar snel gegaan is, het voelt nog een beetje als gisteren dat ik de laatste sigaret bijna jankend uitdrukte en dacht ik wil helemaal niet stoppen. Maar naarmate ik volhield ging het makkelijker, werd ik trotser en dacht ik dat ik het wel eens zou kunnen gaan redden. En kijk nu, een jaar later en ik heb niet 1 trekje genomen. Wow! Meestal gaan de dagen simpel voorbij, alleen de koffie is nooit meer lekker gaan smaken. En soms zit de sigaret me even dwars. Ik verheerlijk 'm dan en maak grappen dat ik weer ga roken. Dat is maar een nare vlaag en ik negeer het zo goed mogelijk. Dus de slotconclusie na 1 jaar luidt: ik heb het gered, ik ben trots, ik ben de baas in mijn leven en niet een peuk. Ik ga gewoon het tweede jaar in en dat ook halen. Ik kan iets waarvan ik dacht dat ik het niet kon.

Ik neem volgende week mijn stopvriendin die me enorm gesteund heeft mee naar de japanner om te vieren dat ALLE balkjes nu groen zijn geworden. Succes allemaal en tot over een tijd maar weer. Ik hoop dat jullie het ook redden.

Binnenkort maar weer eens een massage in Amsterdam doen of toch eerst de Sony HX100 kopen? Luxeprobleem.

Vandaag een indrukwekkende dag achter de rug. Een zelfmoord van dichtbij meegemaakt. Een springer. Kan de slaap nog niet vatten en begrijpen dat de man waar ik vrijdag nog gelukkig nieuwjaar kwam wensen nu weg is. Wel geleerd dat de sigaretten op zo n dag aantrekkelijk lijken maar dat ik daar gelukkig niet intrap. Daar ben ik trots op.

Nog maar 17 daagjes en dan staat mijn volgende gestopt-beloning hier in huis: een 116cm TV flatscreen. Hoi hoi hoi, en dat allemaal van uitgespaard rookgeld. Deze beloning moest ik lang op wachten, 150 dagen. Eigenlijk iets te lang vond ik maar ik heb het gered. Nou ja nog 17 daagjes en dan heb ik het gered.

Zo, daar ben ik weer eens even. Het is een tijdlang stil geweest en dat komt omdat het zo goed gaat. Ik ben ondertussen zo gewend aan niet roken dat dat de norm is geworden. En de norm bespreek je niet zo vaak. Om het simpel te zeggen... volgens mij ben ik er echt vanaf zo langzaamaan.

Irriteerde ik me mateloos aan het feit dat dat roken maar in m'n kop bleef zitten en voelde het heel lang aan als onmogelijk vol te houden, nu voelt het aan als gewoon en heb ik echt niet zo vaak zoveel moeite meer. Het is een beetje de kubus van Rubik... je draait en draait en denkt dat die puzzel echt nooit in elkaar gaat vallen en opeens is ie toch af(*).

De gewoonte van 30 jaar is nog niet geheel verdwenen dus ook ik word nog wel eens geplaagd door een lastig momentje maar let vooral op het verkleinwoordje dat ik gebruik. tje, want het is maar zo kort en meestal zo oppervlakkig dat ik die behoefte echt wel de baas kan. Ondertussen ben ik bijna een half jaar en ruim 7000 sigaretten verder en ik voel me okay in mijn nieuwe leven. Ik heb wel moeten accepteren dat ik ooit een roker was en dus altijd wel op m'n tellen zal moeten blijven passen. Ik ben een levenslang risico voor mezelf zeg maar en dat had ik van te voren niet gedacht.

Dan ook nog even een aanrader voor net-stoppers... leg je uitgespaarde rookgeld echt ergens opzij. Ik heb elke dag een tientje weggelegd en ik heb inmiddels een netbook, een smartphone en een ipad als beloning voor mezelf gekocht. En dat alles in een krap half jaar.

Net stoppers... ik weet het, het is zwaar klote om te stoppen en die eeuwige gedachte aan een sigaret lijkt nooit te verdwijnen maar ... ook dat is een truc van de verslaving want de gedachte verdwijnt steeds en steeds meer of is steeds beter handelbaar. Blijf dus bij de les en hou vol, voor jezelf! En beloon jezelf! Tot over een tijdje maar weer.

(*) De Rubik kubus heb ik in het echt nooit in elkaar gekregen. Stoppen met roken is wel gelukt. Tja wat telt nou echt? Morgen beloon ik mezelf met een lekkere massage in Amsterdam.